Belichaam jouw realiteit
Sinds mijn kindertijd ben ik zoekende geweest naar wie ik was. Een gevoel van mezelf werkelijk willen uiten, maar het kwam er simpelweg niet uit. Mijn omgeving weerspiegelde een versie van mij waar ik absoluut niet blij mee was. Ik leefde in schaamte. Veel schaamte. Ik voelde me âschaamteâ. Toch heb ik al die tijd diep van binnen geweten dat ik dit niet was. En had een ondoofbare motivatie om te ontdekken wie ik werkelijk ben en dit te leven: mezelf te leven.
Perspectief van anderen absorberen
In je kindertijd ben je ontvankelijk voor wat je omgeving van je denkt en wil. Voornamelijk de mensen die het meest dicht bij je staan. Meestal het gezin waar je uit voortkomt. Je neemt als klein mens klakkeloos aan wat deze mensen over je zeggen en hoe ze zich naar je gedragen. Doe je geen innerlijk werk, dan ga je jezelf precies zo behandelen. Je leeft dan mogelijk in een realiteit die niet de jouwe is. Een discrepantie tussen wie je bent en hoe je leeft. Iets waar ik erg mee bekend ben. Jij toevallig ook?
Puberteit: jezelf ontdekken of jezelf overleven?
Op zoek gaan naar je identiteit. Je hoort vaak dat de puberteit daar het aangewezen moment is. Voor mij was de puberteit eerder overleven dan vrijuit ontdekken wie ik ben. Veel angst, en een vernauwde mindset. Een lastig gevoel waar ik mee rond liep. Hulp vragen durfde ik niet en overwoog ik eigenlijk ook niet. Hulp vragen voelde te kwetsbaar.
Ben je het nog eens met je overtuigingen?
Als je nabije omgeving niet in staat is geweest om jou op een accurate wijze te spiegelen, dan zit er niets anders op dan zelf op zoek te gaan naar wie je bent. En natuurlijk, ook als het je omgeving is gelukt in het aanreiken van tools om te ontdekken wie je bent, is het nog steeds een goed idee om je conditioneringen en overtuigingen onder de loep te nemen.
Ben je het er (nog) mee eens?
Jouw realiteit zien als een valide perceptie
Wanneer je opgroeit met het idee dat hoe jij dingen ziet, niet zo zou moeten zijn, leef je in een verwarrende situatie. Als je er niet bewust van bent, pas je je steeds aan naar hoe je denkt dat je zou moeten zijn. Tenzij je natuurlijk vrede sluit met dat je er âdan maar niet bij hoortâ. In mijn geval deed ik maar al te graag mijn best om erbij te horen en ânormaalâ te zijn. Mijn persoonlijke perceptie bestempelde ik daarmee onbewust als niet valide. Mijn realiteit kon voor m’n idee niet kloppen. Het diende me ook niet op dat moment: ik voelde me er door afgewezen en deed daar zelf net zo hard aan mee. Mijn kleuren telden niet, mijn ideeĂ«n telden niet, mijn stem telde niet, mijn gedachten telden niet. Alleen wat ik dacht dat anderen wilden, dachten, vonden, voelden, telde voor mij.
Sinds enkele weken ben ik tot de volledige realisatie gekomen dat ik mijn persoonlijke perceptie en realiteit chronisch heb afgewezen. Dat mijn dromerige, intuĂŻtieve, diepe, introspectieve ‘ik’ er niet mag zijn. Ik moest voor m’n idee namelijk juist super bubbly, enthousiast, positief, sociaal, actief en doenerig zijn. Niet te aanstellerig en vooral erg makkelijk in de omgang.
Ik heb besloten om mezelf niet langer af te wijzen.
Bevrijdt zijn van de âangelâ van angst
Mijn burnout in 2023 is een belangrijk kantelpunt geweest in het proces van het belichamen van mijn realiteit. Een periode van grote groei waarin ik meer en meer uit mijn oude denkwijze ben gestapt. Vooral dankzij dedicated focus op herstel en fijne mensen die ik onderweg heb ontmoet.
Deze burnout zat er achteraf gezien ook 100% aan te komen. Daarvoor was het meer een kabbelende rivier: ik kwam wel vooruit, boekte progressie op persoonlijke ontwikkeling vlak, alleen de âangelâ van angst bleef zitten. Het was tegelijkertijd een langzame opbouw van druk op de ketel waaraan ik uiteindelijk niet meer kon ontkomen: ik had mezelf volledig aan te kijken en niet langer te focussen op mijn omgeving of proberen om mijn externe omstandigheden te veranderen. Ik werd me bewuster van wat ik niet meer wilde (zijn). Ook de âpoortâ naar een leven van wat ik wel wilde opende steeds verder.
Om die ‘angel’ van angst kwijt te raken lag een vast besluit ten grondslag: ik wil nu Ă©cht leven wie ik ben. Hoe dat er ook uitziet, en wat anderen er ook van willen denken. Dat betekent: eigenaarschap nemen over je leven. En gĂĄĂĄn.
Conclusie - jouw realiteit telt, voor jezelf Ă©n anderen
Zolang je je eigen realiteit en perceptie afwijst, ontneem je⊠jezelf! Super jammer. We zijn uniek gemaakt en hebben allemaal ons aandeel in het geheel. We beïnvloeden elkaar en wijzen elkaar de weg. Jou en mijn aandeel zijn daarom onmisbaar. Leef jouw realiteit. Jouw leven. Jouw keuzes. Jouw eigenaardigheden. Belichaam het volledig. Dåt maakt jou boeiend. Niet de maskers die je draagt om erbij te horen. En ja, die maskers hebben je geholpen, laten we deze eren voor wat ze hebben gedaan. Maar kijk verder dan deze maskers: word je bewust van jouw werkelijke kijk op het leven en belichaam het. Leef het. Leef jezelf.
Hi, ik ben Julia - het gezicht achter deze publicatie
Voel je na het lezen van deze publicatie de behoefte om met jezelf aan de slag te gaan, maar vind je het lastig om dit helemaal zelf te doen? Ontvang op laagdrempelige wijze hulp door mij als penvriendin in te schakelen. Daarbij duik ik dieper in jouw situatie en ontvang je een persoonlijke digitale brief. Aarzel niet en schrijf mij waarin je vastloopt.